روشن بودن تجربه و بستگى عاطفى با تاريخ آن مهم ترين انگيزه اى كه انسان را به دهش و بخشش در راه دعوت به يك سازندگى تازه وا مى دارد ، اين است كه آن دعوت ، يك سرمشق روشن و واقعى از سازندگى اى كه انسان به مشاركت در فعاليت هاى مربوط به آن خوانده مىشود به دست دهد . و از اين رو ، دعوت هائى كه سرمشق ها ، و نيز برترين سرمشق آن از تجربه هائى كه بيرون از مرزهاى جهان اسلام و تاريخ مسلمانان انجام شده و مىشود گرفته شود ، نمى تواند براى فرد مسلمان چهره روشنى از برترين سرمشق و نيز آن سرمشقى كه مسلمانان را به پيروى از آن و به تحقق بخشيدن آن مى خواند باشد . در اين راه با دشوارى هاى بزرگ رو در رو خواهد بود ، زيرا بر ايشان نا آشنا و بيگانه است و چيزى از آن به دست ندارند مگر چهره هائى سرگردان و پريشان . پس دموكراسى و سوسياليسم و ماديگرى و كمونيسم و مكتب ها و جهت گيرى هاى ديگرى از اين گونه را كه انسان ها در بيرون از جهان اسلام بدان پرداخته اند ، و در چهره هاى گوناگون تحقق يافته و ساخت هاى رنگارنگى دارد ، نشانه هاى سرمشق را به گونه اى روشن و مشخص ، به فرد مسلمان نشان